next »

[Banel]

What about haar poes vegen!!!

Deze vrouw hoef je niet te vragen om je een handjob te geven. I.p.v. je hoogtepunt krijg je een besnijdenis 

wel een BJ.

[Poeselien]

wel een BJ.

Handsfree that is!! hahahaha

[Niet om wat]

Weduwe 9/11 komt om bij vliegramp

AMSTERDAM -   Bij de vliegtuigcrash in de Amerikaanse staat New York is een vrouw om het leven gekomen die haar echtgenoot verloren is bij de terroristische aanslagen van 11 september 2001 in New York. Dat heeft de zus van het slachtoffer meegedeeld.


"We weten dat ze op het vliegtuig zat", zegt Sue Bourque, die haar zus Beverly Eckert opwachtte op de luchthaven van Buffalo. "Nu is ze bij haar echtgenoot." Eckerts man was een van de honderden doden in de WTC-toren in New York.

Eckert was medevoorzitster van 'Voices of Sept. 11', een organisatie die ijvert voor de oprichting van een commissie die onderzoek moet doen naar de fouten die de inlichtingendiensten hebben gemaakt in de aanloop naar de aanslagen.

Niet om wat, maar dan vraag je er toch om?

[chemy]

WAT EEN IDIOOT IS DIT ZEG

Twijfel over racistische aanval


ZÜRICH/BRASILIA -   Een Braziliaanse vrouw in Zwitserland die beweerde dat ze het slachtoffer is geworden van een gruwelijke racistische aanval, heeft het verhaal bij elkaar gelogen.


Dat meldde de Zwitserse krant Neue Zürcher Zeitung vrijdag op gezag van de politie. De 26-jarige Paula Oliveira zei dat ze een miskraam had gehad door de mishandeling op een station bij de stad Zürich, maar uit onderzoek in het ziekenhuis blijkt dat ze helemaal niet zwanger was. Ook haar bewering dat ze maandag met een stiletto was toegetakeld door de drie skinheads, is gelogen.

Volgens de artsen zijn de circa honderd krassen op haar benen, armen, rug en buik hoogstwaarschijnlijk een gevolg van zelfverminking. Zo bevonden de oppervlakkige verwondingen zich alleen op delen van het lichaam waar iemand zichzelf kan snijden. Onder meer de afkorting van de extreemrechtse Zwitserse regeringspartij SVP staat in haar huid gekerfd.

In Brazilië leidde het verhaal van de vrouw, die al twee jaar als advocate werkt in Zürich, tot grote verontwaardiging. De autoriteiten hebben de Zwitserse zaakgelastigde ontboden. President Luiz Inácio Lula da Silva sprak zijn afschuw uit over het vermeende incident.

Skinheads takelen zwangere vrouw toe

AMSTERDAM -  Een zwangere vrouw is dramatisch toegetakeld door skinheads. De jonge advocate werd zo erg bekrast dat haar tweeling het niet overleefde.

De Braziliaanse Paula Oliveira werd in Zurich overvallen door drie skinheads. De 26-jarige vrouw werd door de Zwitserse mannen
 meegesleurd en mishandeld met een stiletto. Er werden inkervingen gemaakt op haar benen, armen, rug en buik. Als laatste werd de afkorting SVP (Schweizerische Volkspartei) in haar huid gekerfd. Haar verwondingen waren dusdanig dat de zwangerschap moest worden afgebroken.

Het drama gebeurde afgelopen zondag, toen de Zwitsers moesten stemmen over de vrije doorgang van arbeiders uit landen van de Europese Unie. De skinheads gingen door het lint nadat ze Oliveira op straat in het Portugees hoorden bellen met haar moeder in Pernambuco.

[SumericanSoldier, Elsa Rudge]

Sari..

[LEF!]

Niet om wat, maar dan vraag je er toch om?

Niet om wat maar waar heb jij het over? Waarom heeft die vrouw erom gevraagd?

[niet om wat]

Niet om wat maar waar heb jij het over? Waarom heeft die vrouw erom gevraagd?

Omdat ze op het vliegtuig zat
Volgens mij vraag je dan om problemen.

[SumericanSoldier, Elsa Rudge]

Omdat ze op het vliegtuig zat
Volgens mij vraag je dan om problemen.

 

[Bridge]

Leger gedesïntegreerd na Decembermoorden
Gros legerofficieren geschokt

door Ivan Cairo

14/02/2009

 
Paramaribo - De Decembermoorden hebben niet alleen de rechtsstaat Suriname ernstig geschonden, maar waren ook de inluiding van desintegratie van het Nationaal Leger.

Vooral het kader trok weg. Een groot aantal officieren bleek geschokt te zijn en was het oneens met de moorden. Dat kwam gisteren naar voren bij de voortzetting van deze strafzaak in de rechtszaal te Boxel. In het proces tegen onder andere de verdachten Arthy Gorré (58) en Etiënne Boerenveen (51) werden enkele getuigen gehoord. De ontevredenheid over het doodschieten van 15 mannen in december 1982 was naar verluidt onmiddellijk duidelijk toen toenmalig bevelhebber Desi Bouterse tijdens een meeting met de officieren mededelingen deed over het ‘incident’.

De bekendmaking van Bouterse als zouden verdachten van een couppoging op de vlucht waren doodgeschoten, ging er niet in als zoete koek. “Triest”, zo beschreef ex-bevelhebber Glenn Sedney (1995-2000) de sfeer toen onder het legerkader. De emoties liepen zelfs heel hoog op en barstten officieren als toenmalig luitenant Edgar Ritfeld zelfs in tranen uit, getuigde hij.

Volgens toenmalig legerarts sa%#boedath Bhagwandien kwam de mededeling van Bouterse “negatief verrassend” over en streden woede en teleurstelling om de overhand. Beide getuigen verklaarden, dat er veel onduidelijkheid heerste “Er was een gevoel dat bepaalde dingen niet klopte”, zei Sedney, die als hoofd van de Militaire Inlichtingen Dienst totaal in het duister was gelaten over een op handen zijnde couppoging tegen het toenmalig bewind. Zijn dienst had daar geen enkele informatie over.

 Luitenant-kolonel Hans Jannash, in 1982 nog vaandrig, gaf aan van Boerenveen de opdracht te hebben gehad een alarmplan voor het gebied Zanderij in werking te stellen, omdat er een couppoging gaande was. De verdachte stelde daarop, slechts de opdracht die hij van garnizoenscommandant Roy Horb, nu wijlen, had gekregen, had uitgevoerd. Zowel Jannasch als majoor Jatimin Djojoatmo vonden het toen afgekondigd alarm niet vreemd, omdat dat regelmatig gebeurde en het militair mechanisme dan automatisch in werking kwam. Djojoatmo was toen als commando ingedeeld bij door Gorré geleide elite-eenheid Echo-Compagnie ingedeeld en belast met bescherming van toenmalig legerhoofdkwartier Fort Zeelandia.

Bhagwandien vond het wel vreemd dat de legerartsen niet waren ingeschakeld om de dood vast te stellen bij de slachtoffers, onder wie twee militairen, of voor assistentie bij eventuele lijkschouwing. Toch werden niet openlijk vragen gesteld. Volgens de arts liep Bouterse woedend weg uit de vergadering toen officieren om opheldering vroegen en geïnformeerd wilden worden over de omstandigheden waaronder de gevangengenomen verdachten werden doodgeschoten.

Luitenant Ritfeld zou staande de vergadering hebben aangegeven, onmiddellijk met ontslag te gaan, terwijl later talrijke officieren werden ontslagen, vrijwillig ontslag namen of zelfs deserteerden. Bhagwandien zegt de indruk te hebben dat het incident buiten de gebruikelijke legerstructuren om heeft plaatsgevonden. In eerdere interviews met de Ware Tijd heeft luitenant Ritfeld steeds aangegeven niets van doen te hebben met de Decembermoorden. Daarom voert hij nu een juridische strijd om van de verdachtenlijst geschrapt te worden.

 Volgens Soenil Oemrawsing, een nabestaande van één van de slachtoffers aan, gaven de getuigenverklaringen duidelijk aan, dat niet het Nationaal Leger verantwoordelijk gehouden kan worden voor de moorden, maar een aantal individuele personen.

“Als nabestaande kunnen we nu heel duidelijk merken, hoe zaken zich hebben voltrokken, maar als burger kan je ook merken hoe is omgesprongen met een belangrijk instituut als het leger toen”. Het vertrek van de talrijke officieren uit onvrede met de gang van zaken toen, maakte volgens Oemrawsingh dat het leger “als een kaartenhuis in elkaar is gevallen. Het is triest dat men met een belangrijk instituut als het leger zo is omgesprongen”. Hij is daarom blij dat in deze strafzaak niet de Staat Suriname is aangeklaagd, maar vermoedelijke betrokkenen. “Wij stellen als nabestaande, niet de Republiek Suriname verantwoordelijk, maar het zijn de individuen die moorden hebben gepleegd, die mensenrechten hebben geschonden”, stelde de nabestaande .

[Bridge]

Plan Obama definitief goedgekeurd; McCain boos
zaterdag 14 februari 2009 10:03

Het omvangrijke stimuleringspakket waarmee de Amerikaanse economie weer moet worden opgekrikt, kan voor ondertekening naar president Barack Obama. John McCain, senator van Arizona en verliezend presidentskandidaat voor de Republikeinen, is teleurgesteld over de goedkeuring.

                       

 John McCain teleurgesteld over het plan
Het Amerikaanse Congres ging vrijdagavond (lokale tijd) akkoord met het pakket aan steunmaatregelen ter waarde van 787 miljard dollar.


Geen Republikeinen
Het plan ging met vliegende vaart door het Huis met 246 stemmen voor en 183 stemmen tegen. Geen enkele Republikein stemde voor in een Huis gedomineerd door Democraten.Bij de Senaat werd het plan goedgekeurd met zestig stemmen voor en 38 stemmen tegen. Hier kreeg het plan wel enige steun van Republikeinen. Drie Republikeinen gingen akkoord met het steunpakket.


De Democraat Ted Kennedy was niet bij de stemming aanwezig, omdat hij ziek is. Naar verwachting zet Obama dit weekeinde zijn handtekening onder het plan.

McCain
Het stimuleringsplan is een van de eerste grote initiatieven van de nieuwe regering van Obama. Daarbij had hij beloofd te proberen ook Republikeinen voor zijn plan te winnen en de partijenstrijd in het Congres te doorbreken. De twee partijen zijn het echter oneens over de verhouding tussen belastingvoordelen en overheidsuitgaven.

Republikeinen hadden liever wat meer belastingmaatregelen in het plan gezien en minder overheidsuitgaven. Ook  Mccain maakte zich boos over het plan. Hij noemt het een 'ding van historische proporties' dat de belastingbetalers in de toekomst alleen maar opzadelt met enorme schulden.

Met het plan moeten 3,5 miljoen banen worden gecreëerd. Het plan bestaat voor ruim 500 miljard dollar aan overheidsuitgaven en geld voor sociale programma's.

[Banel]

Chinese invasie geeft Suriname kopzorgen

PARAMARIBO – Als de rest van Suriname nog vredig ligt te slapen, is op de beroemde Centrale Markt in de hoofdstad Paramaribo de dag allang begonnen. Hier begint een andere wereld. Elke stap brengt een nieuwe geur met zich mee. De geur van verse vis, citroenen, tientallen soorten groenten vermengd met de zoete aroma van mango’s. Maar de sfeer en de geuren dreigen te verdwijnen. Want Chinese immigranten zorgen met hun nieuwe supermarkten en andere winkels voor een ongelijke concurrentiestrijd.

”De grootste markt van het Caraïbisch gebied”. Of het echt zo is weet niemand zeker, maar het is wel hoe de Centrale Markt wordt genoemd. En met duizenden stands zou dat best wel eens zo kunnen zijn.

Als de eerste zonnestralen de markt verwarmen, de groothandelaren vertrekken en de vissers hun laatste vangst hebben verkocht, beginnen de marktverkopers hun standjes klaar te maken. Als bezoeker kom je dan zintuigen tekort. Waar je ook kijkt, overal gebeurt wel wat. Gehaaste mannen duwen steekwagentjes met groenten voort. Een marronvrouw zit achter drie kratten pepers. Rustig plaatst ze de prijsbordjes. Schreeuwen hoeft niet. De geur en kleuren van de pepers doen genoeg.

Bijna alles is er te krijgen. Van de vruchten, vlees, vis, kip en groenten op de begane grond tot de kleding, schoenen en toiletartikelen op de eerste etage. En ergens tussen de kledingstands staat een kraampje met kruiden en specerijen.

Maar hoe bedrijvig en kleurrijk het allemaal ook oogt, veel handelaren zijn allesbehalve optimistisch over de toekomst. Want de laatste jaren is de concurrentie enorm gegroeid als gevolg van de Chinese invasie, zoals de massale komst van de nieuwe immigranten wordt genoemd. Met vliegtuigladingen tegelijk komen ze het land binnen.

Politici en ambtenaren werken maar al te graag mee aan het verlenen van een legale status, al was het alleen maar om de Chinese regering niet voor het hoofd te stoten. China investeert fors in de voormalige Nederlandse kolonie, onder meer door het schenken van nieuwe overheidsgebouwen en andere kostbare zaken. In ruil voor dit alles krijgen de nieuwe Chinezen binnen mum van tijd een verblijfsvergunning, waar andere buitenlanders vaak maanden bezig zijn om zich door de bureaucratische molen te worstelen.

De gevolgen van dit dubieuze beleid zijn voelbaar op de markt. Want volgens de, niet altijd even betrouwbare, cijfers van de Surinaamse overheid is het aantal winkels in de afgelopen vijftien jaar toegenomen van 1900 naar 6700. De meeste nieuwkomers zijn Chinezen die een supermarkt hebben opgezet. En ze verkopen niet alleen levensmiddelen maar hebben ook een uitgebreid kledingassortiment.

„Ik heb de laatste vijf jaar mijn omzet met zeker de helft zien teruglopen”, zegt Andy Findlay. Zijn familie verkoopt al ruim 25 jaar kleding op de markt. „In supermarkten kun je broeken kopen voor een prijs die zelfs onder mijn inkoopprijs ligt. Ik begrijp niet hoe ze dat doen. Voor ons is het eigenlijk niet meer vol te houden. Gelukkig importeren we ook nog elektronische apparatuur waar we nog wel wat aan verdienen.”

Ook voor de handelaren in versproducten zijn het sombere tijden. Jenny Bissesar staat met haar man al ruim twintig jaar op de markt met groenten. „Tot een paar jaar geleden kochten we bij de handelaren nog groenten en fruit in omdat we aan de opbrengst van onze eigen grond niet genoeg hadden. Daar zijn we vijf jaar geleden mee gestopt, zelfs onze eigen producten raken vaak niet meer kwijt. Bij Chinezen is van alles te vinden. Vroeger konden we van de opbrengsten van de markt leven, nu rijdt mijn man ’s middags en ’s avonds taxi, anders zouden we het niet redden.”

De meeste markthandelaren zeggen met concurrentie geen problemen te hebben maar verwijten de overheid met twee maten te meten. „Als markthandelaar moeten we aan allerlei regels voldoen die ook worden gecontroleerd”, verwoordt Findlay de gevoelens. „Wij mogen slechts zes dagen van ’s morgens vroeg tot één uur ’s middags verkopen. De Chinees mag dag en nacht, zeven dagen in de week, zijn deuren openhouden. Ook al zegt de wet dat ze uiterlijk om elf uur ’s avonds moeten sluiten. Niemand controleert dat. Ook niet of ze namaakgoederen of producten waarvan de vervaldatum is verstreken in de winkel hebben liggen. Maar als wij de regels overtreden, krijgen we gelijk een boete of raken we onze vergunning kwijt. Dat is niet eerlijk.”

Marktmeester Armand Baron erkent dat de komst van de buitenlanders voor een achteruitgang in de verkoop heeft gezorgd. „Daar kunnen wij weinig aan doen, het is het beleid van de overheid. Maar ondanks de concurrentie is de markt nog altijd een melkkoe. Je komt er oude bekenden weer tegen, met wie je dan staat te praten. Het is een ontmoetingsplek voor jong en oud! Dat kun je van de supermarkten niet zeggen. De markt heeft een charme die veel mensen zullen blijven opzoeken.”

[Bridge]

Banel , het eerste gedeelte van jouw artikel geeft mij heimwee . 

[Banel]

Banel , het eerste gedeelte van jouw artikel geeft mij heimwee . 

maar als je verder leest wort je cker weer boos..zoals ik.

[Bridge]

maar als je verder leest wort je cker weer boos..zoals ik.

  , tochhh .

[Banel]

Wordt Suriname een paradijs voor seksueel misbruikers?

Door Usha Marhé - Mijn hart brak toen ik afgelopen donderdag via de internetsite van dagblad De Ware Tijd het artikel las met de kop: Zeven leven zich uit op minderjarige. Zeven volwassen mannen, van vijfentwintig tot vijfenvijftig jaar, hebben een minderjarig kind tussen haar elfde en vijftiende jaar herhaaldelijk seksueel misbruikt. De daders: de biologische vader, de stiefvader, een ex-vriend, twee broers, een docent Economie van een middelbare school en een contractor van Suralco. Ik heb veel gehoord en gelezen over de beestachtigheid van daders. Daarom weet ik dat dit geval er een is van de overtreffende soort die je met stomheid slaat. In mijn boek Tapu Sjén/Bedek je schande over Surinamers en incest, heb ik uit eigen ervaring verteld wat het met jou als kind en mens doet, en hoe verschrikkelijk moeilijk het is om je eigen leven richting en zin te geven, nadat je seksueel bent misbruikt. Daarom brak mijn hart toen ik het bericht las: ik weet dat dit kind, dat door niemand is beschermd, dat weer in handen van de daders is gegeven door andere volwassenen die het wisten, een zeer moeilijk leven tegemoet gaat.

Seksueel misbruik is in feite machtsmisbruik. Bij de daders gaat het om het beleven van de macht: de seks is slechts een middel om het kind te onderwerpen en te vernederen om zo macht te ervaren. Daders van seksueel misbruik bereiden alles goed voor, ze weten heel goed wat ze doen. Ze bepalen de plek en de handeling van tevoren, zorgen ervoor dat ze niet betrapt kunnen worden en bedreigen het kind zodanig dat die niet durft te praten. Dat blijkt ook uit deze zaak.

Iedereen die denkt: ‘dit overkomt mijn kind nooit’ of ‘dit gebeurt niet in mijn familie, wij zijn beter’, maakt een grote denkfout. Seksueel misbruik komt helaas in vrijwel elke (Surinaamse) familie voor, ongeacht afkomst, sociaaleconomische klasse of ontwikkeling. Omdat er overal mensen zijn die hun macht misbruiken.

Machtsmisbruik is aan de orde van de dag in Suriname, daardoor vormt seksueel misbruik een enorm probleem in onze maatschappij. De normen en waarden van algemeen maatschappelijk fatsoen worden sinds de jaren ‘80 met de voeten getreden door vrijwel iedereen, in een land waar de regels van de macht niet door geschreven wetten worden bepaald, maar door de ongeschreven ‘free for all’ wetten van het vroegere ‘wilde westen’. De politiek creëert een situatie van pur bruku wer’ bruku: aan de ene kant werkt de huidige minister van Justitie er hard aan om een structuur op te zetten voor het aanpakken van daders en het opvangen van slachtoffers, aan de andere kant is de voorzitter van het parlement iemand die in 2003 is veroordeeld wegens ‘seksueel molest’.

Ik werd ook boos vanwege de toon van het bericht. Het kind, het slachtoffer, zou zeer berekenend de mannen in haar val hebben gelokt. Deze ‘blame the victim–theorie’ is een gebruikelijke theorie van daders: daarmee draaien ze de zaken om, leggen ze de verantwoordelijkheid van het seksueel misbruik bij het kind en trachten zo aan hun verantwoordelijkheid en aan een wettelijke straf te ontsnappen. Ze zijn listig, want ze weten dat de maatschappij geneigd is liever de dader (de machtige) te geloven dan het slachtoffer (de machteloze). Een typisch fenomeen van machtsmisbruikers en hun handlangers.

Seksueel misbruik kan van generatie tot generatie in dezelfde familie of gemeenschap plaatsvinden, doordat de omringende gemeenschap het vaak wel weet, maar ervoor kiest om de signalen niet te geloven en wegkijkt. Wat niet wordt benoemd, bestaat niet, dus kun je het negeren. Zo worden de gevolgen van dit brede maatschappelijke probleem helaas bij het individuele slachtoffer neergelegd. Dit is het probleem van de Surinaamse tapu sjén mentaliteit.

Om te voorkomen dat ons land een paradijs wordt voor seksueel misbruikers, moet deze mentaliteit worden doorbroken. Het meisje in het krantenbericht had uw dochter, nicht, zusje, buurmeisje of beste vriendin kunnen zijn. Stelt u zichzelf de vraag: hoe kan ik voorkomen dat kinderen seksueel worden misbruikt? Of: zou ik de daders die haar hebben misbruikt beschermen door te zwijgen? Wat zou u dan tegen het kind zeggen, als dat daarna ooit met de vraag komt: “Papa, mama, oom, tante, buurvrouw, buurman, broer, zus, neef, nicht, juf, meester, u vermoedde of wist wat er gebeurde. Waarom heeft u mij niet beschermt, waarom bent u niet voor mij opgekomen?”