Post reply
Warning: this topic has not been posted in for at least 120 days.
Unless you're sure you want to reply, please consider starting a new topic.
Name:
Subject:
Message icon:
BoldItalicizedUnderlineStrikethrough|GlowShadowMarquee|Preformatted TextLeft AlignCenteredRight Align|Horizontal Rule|Font SizeFont Face
Insert FlashInsert ImageInsert HyperlinkInsert EmailInsert FTP Link|Insert TableInsert Table RowInsert Table Column|SuperscriptSubscriptTeletype|Insert CodeInsert Quote|Insert List
cool Wink huh cheesy rolleyes smiley kiss Sad Shocked angry evil afro angel Tongue embarassed laugh police Undecided
+ Additional Options...

shortcuts: hit alt+s to submit/post or alt+p to preview



Topic Summary
Posted on: 07-04-2017, 01:58:03 - GMT-1
Posted by: ToriMod
Soms durf ik het internet niet op. Gewoon, omdat het internet eerlijk is. Het internet is geen zachte heelmeester. Het laat je zien hoe de vork in de steel zit en dat deze steel meestentijds in de handen van de duivel is.

Het internet laat je zien dat goed en kwaad aan het handje drukken zijn en dat het kwaad zesvingerige handen heeft. De wereld is een pleurisbende. Een oneindige aaneenschakeling van stinkende wonden.

Op het internet heb ik mensen onthoofd zien worden. Op het internet heb ik mensen levend verbrand zien worden. Op het internet heb ik in de mistige ogen van een zelfmoorterrorist gekeken. Ik zocht in zijn ogen naar hardheid of ongevoeligheid, maar ik zag alleen maar door drugs weggedrukte angsten.

Op het internet zie ik de oorlog. Alleen op het internet zie ik de oorlog. De mensen bloeden dood op mijn bureaublad, er zitten granaatscherven in mijn spatiebalk en op nog geen tien centimeter afstand van mijn ­escapeknop zie ik de mensen die helemaal geen ­escapeknop hebben.

Dankzij het internet brandt de ver-van-mijn-bedshow gaten in mijn hagelwitte kussensloop. De beelden van de gifgasaanval op een Syrische provinciestad zijn de verschrikkelijkste beelden die ik ooit heb gezien.

Moeilijk ademende mensen liggend in de modder. Mannen in boxershorts die rook uitademen. De rook lijkt op stof, alsof hun longen in een antiekwinkel thuishoren. Dan volgt een close-up van een jongetje zonder shirt. Hij ademt alsof de binnenkant van zijn borstkas is ­gesmolten. In zijn ogen zie je dat hij probeert te huilen, maar om te kunnen huilen heb je lucht nodig.

Een ­vader rent met zijn levenloze dochter in zijn armen door de modder. In het haar van het meisje zitten elastiekjes die op bloemetjes lijken. De vader zal morgenochtend in een compleet verwelkte wereld ontwaken. Al die arme mensen.

Elke dag weer zien we dit soort verhalen. Het is flessenpost in molotovcocktails. De oorlog is maar één muisklik van ons verwijderd. De wereld staat al eeuwen in brand, maar de vlammen zijn nog nooit zo zichtbaar geweest als dat ze nu zijn.

Het nieuws is misschien nog nooit zo leugenachtig geweest, maar aan de andere kant is het ook nog nooit zo eerlijk geweest. Dankzij het internet is de waanzin naast ons komen wonen. Maar ja, de echte waanzin is misschien wel dat iedereen weet dat niemand ooit gestraft gaat worden voor de dingen die we zien.

Presidenten spelen mikado met kinderlijkjes, maar zullen tot hun eigen dood blijven beweren dat hun handen schoon zijn. En niemand grijpt in. Niemand kan of wil deze gekmakende oorlog even op een lager pitje zetten. Nee, alles moet aanbranden. En de rookmelders zullen weer afgaan, maar wij zullen deze blijven negeren.

We halen een paar keer diep adem en gaan gewoon door met ons leven. En na een aantal dagen zal het geluid van deze rookmelders ons als muziek in de oren klinken. Zo gaat het al zes jaar. ­Alle rookmelders klinken na een tijdje als Beethoven.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl

http://www.parool.nl/opinie/het-internet-is-geen-zachte-heelmeester~a4483664/