Pages: [1]   Go Down
  Reply  |  Print  
Author Topic: Feminisering - Giftige masculiniteit In de manosphere  (Read 4834 times)
ToriMod
Moderator
MamjoDon
*****
Offline Offline

Posts: 10541



« on: 24-04-2017, 06:15:39 - GMT-1 »
Reply with quoteQuote



De wereld is geheel doorgefeminiseerd – en de wasmachine en de pil hebben de vrouw dik en lelijk gemaakt. De man is vervreemd van zijn wezen, zijn wortels en zijn waarde. Gelukkig beginnen ze zich te roeren, de neomasculienen. ‘Geen diersoort zo wreed als de jonge vrouw.’

Toen het make-upmerk CoverGirl vorig jaar een zeventienjarige jongen inzette als model kon een deel van internet zijn geluk niet op. Eindelijk werd de strikt binaire scheiding tussen man en vrouw, hoe ze eruitzien en zich behoren te gedragen, doorbroken. Al snel volgde ook Maybelline. Voor BigShot Mascara keek een zwaar opgemaakte jongen, inclusief stoppelbaard, verleidelijk de camera in – Lash like a boss!

Toch was niet iedereen hier even gelukkig mee. Gavin McInnes bijvoorbeeld, medeoprichter van Vice Media. ‘This is part of the war on men!’ fulmineerde hij op zijn YouTube-kanaal over de CoverGirl-reclame. De zoveelste uiting die mannen vertelde dat ‘being masculine is wrong’. Deze opgemaakte jongen was niets minder dan een publieke castratie. Symptoom van een cultuur die mannen geen mannen meer laat zijn, hen zelfs doelbewust vernedert.

Vergelijkbare geluiden waren te horen na Facebooks besluit om gebruikers voortaan te laten kiezen uit 71 genders, naar aanleiding van de toename van genderneutrale toiletten in publieke ruimtes, tv-series als Transparent waarin het mannelijke gezinshoofd transformeert tot vrouw, of praktisch elke sitcom waarin de witte hoofdrolspeler een dikke, domme kluns is. De vrouw die zich op internet profileert, kent de reacties bovendien maar al te goed. Ze kan steevast rekenen op een golf van beledigingen en bedreigingen met als strekking dat er een piemel in moet, ook al is ze daar eigenlijk te lelijk voor.

Maar wie zijn toch die witte mannen die zo woest om zich heen slaan? Die geloven dat er een oorlog gaande is tegen mannen en die in de vrijheid van een ander hun eigen knechting zien?

De 47-jarige Gavin McInnes wordt ook wel ‘The Godfather of hipsterdom’ genoemd, en inderdaad, als journalist, documentairemaker en stand-upcomedian is McInnes, in het bezit van een verzorgde baard en een snor met keurig opkrullende uiteinden, het toonbeeld van de creatieve klasse. Ook zijn geesteskindje Vice draagt dit hipsterdom uit. Maar daar vertrok McInnes, volgens eigen zeggen omdat het bedrijf zich zou hebben uitgeleverd aan commerciële marketing. Sindsdien is hij als het ware geradicaliseerd en heeft hij nog slechts één doel voor ogen – witte mannen weer trots laten zijn op hun identiteit.

Met zijn beweging ProudBoys is McInnes inmiddels uitgegroeid tot een van de boegbeelden van wat de geradicaliseerde witte mannen zelf de men’s right movement noemen. Mannenrechtenactivisten zijn het, medestrijders heten stamleden en offline bijeenkomsten ‘grondacties’. De plek waar deze mannen zich verzamelen is de zogenaamde manosphere, een online community bestaande uit duizenden sites, blogs en fora waar de mannelijke bezoekers in gespierde taal strijden tegen de hedendaagse in hun ogen links-liberale, gefeminiseerde, politiek correcte, hypocriete, multiculticultuur die mannen vervreemd heeft van hun biologische natuur.

Een van de belangrijkste begrippen die bezoekers daarbij hanteren is taking the red pill, trp, genoemd naar de rode pil uit de film The Matrix die Neo de waarheid liet zien, oftewel de echte wereld achter de niet zo schone schijn. Op de manosphere staat deze rode pil voor een ontwaken. Degenen die de reis al ondernomen hebben presenteren het als een gevecht: ‘Het zal zonder twijfel het zwaarste zijn wat je in je leven hebt gedaan. Leren dat alles wat je dacht te weten nu in scherven ligt zal je slopen op manieren die je nooit voor mogelijk had gehouden. Veel mannen zullen de overkant niet halen. Maar zij die het wel halen zullen rijkelijk beloond worden’, zo valt te lezen op The Return of Kings, weblog van versiercoach Roosh V, vooral bekend van zijn uitspraak dat verkrachting op eigen terrein legaal zou moeten zijn. Die beloning bestaat uit een herwonnen kracht, een vergroting van de eigen financiële en seksuele marktwaarde, en misschien wel het belangrijkste: de vrouw zal van haar voetstuk vallen. Opdat de man eindelijk weer man kan zijn.

Neo-masculinity noemen ze hun filosofie zelf, al spreken buitenstaanders liever van ‘toxic masculinity’, of giftige mannelijkheid. Giftig omdat traditioneel mannelijke waarden tot in het extreme zijn doorgetrokken – kracht is hier een afschuw van zwakte, daadkracht een weigering van twijfel of het maken van excuses, zelfvertrouwen narcisme en moed een zo grof mogelijk beledigen. Want een echte man, zo geldt in de manosphere, is agressief, viriel en een jager. Geen dikke, domme kluns, maar John Wayne die in The Quiet Man zijn liefje aan haar haren door de straten sleept; Clint Eastwood die als Dirty Harry zijn slachtoffers waarschuwt – Do you feel lucky, punk? Donald Trump die vrouwen bij de pussy grijpt en tijdens rally’s opschept over de grootte van zijn penis.

Het is niet nieuw, deze giftige mannelijkheid, het stroomt door de hele geschiedenis, maar sinds de laatste verkiezingen in de Verenigde Staten lijkt het (in het Westen) aan kracht te winnen. Dit zijn de witte mannen die Donald Trump het presidentschap bezorgden, die stemmen op de pvv, het Vlaams Belang, Alternative für Deutschland en Front National – allemaal partijen die erop zinspelen de oude, wit-patriarchale orde te zullen herstellen. En al is hun achterban breder dan alleen de radicale mannenrechtenactivisten, deze mannen vormen er wel de voorhoede van, of in hun eigen terminologie: de frontsoldaten.

In Nederland is een van de zichtbaarste exponenten van deze neo-masculiniteit de zelfverklaarde verzetsheld Thierry Baudet. ‘We verliezen onze mannelijkheid’, zo sprak hij in een interview met het Reformatorisch Dagblad. ‘We gaan voor consensus, een vrouwelijke waarde. We zijn bang.’ Als politicus, schrijver en in zijn eigen woorden belangrijkste denker van het land strijdt hij tegen moslims, moderne kunst en hedendaagse sekseverhoudingen. ‘Geen diersoort zo wreed als de jonge vrouw’, schreef hij op The Post Online in een verdediging van versier- annex verkrachtingscoach Julien Blanc. Want de jonge vrouw is het die het zelfvertrouwen van aardige jongens als Baudet knakt, met haar huichelachtige aard waarbij ze doet alsof ze gelijkwaardigheid zoekt, maar in werkelijkheid niets liever wil dan ‘overrompeld, overheerst, ja: overmand’ worden.

Het is hetzelfde geluid als in de manosphere klinkt. Hetzelfde wat misschien wel de bekendste mannenrechtenactivist predikt, Milo Yiannopoulos. Groot geworden tijdens Gamergate (een online haatcampagne tegen vrouwelijke game-ontwikkelaars) werd hij het uithangbord van de rabiaat rechtse nieuwssite Breitbart en de openlijk racistische alt right-beweging en groeide zo uit tot de lieveling van conservatief Amerika, die in hem een strijder van het vrije woord ziet, gekant tegen de links-liberale, politiek correcte elite. Feminism is cancer, is Yiannopoulos’ favoriete slogan. Want: ‘Dit is de wereld die feministische propaganda heeft geschapen: een wereld van ongelukkige vrouwen en vrouwelijke mannen, waarin zelfmedicatie, kinderloosheid en als een loonslaaf lange uren draaien in een cubicle worden aangeprezen als de weg naar utopia.’
Een echte man is agressief, en een jager. Geen kluns, maar John Wayne die zijn liefje aan haar haren door de straten sleept

Logged
ToriMod
Moderator
MamjoDon
*****
Offline Offline

Posts: 10541



« Reply #1 on: 24-04-2017, 06:16:44 - GMT-1 »
Reply with quoteQuote

Bovendien hebben de wasmachine en de pil vrouwen dik en lelijk gemaakt. Met zijn strijd tegen een gepussificeerde cultuur van social justice warriors en snowflakes (linkse mensen die smelten bij de minste weerstand) komt Yiannopoulos volgens eigen zeggen op voor ‘the boys who have no voice’. In de praktijk komt die strijd vooral neer op het beschimpen van vrouwen, zwarten en transseksuelen. Vorig jaar nog werd Yiannopoulos voor het leven van Twitter gegooid na het voortdurend belagen van een zwarte actrice.

Twee maanden terug liet ook de conservatieve elite hem vallen nadat hij in een interview seksuele relaties tussen dertienjarige jongens en oudere mannen had verdedigd (kennelijk zijn onder de vlag van vrijheid van meningsuiting racisme en misogynie wel geoorloofd, maar wordt bij pedofilie de grens getrokken). Het zal Yiannopoulos niet deren. ‘Don’t think for a moment that this will stop me being as offensive, provocative and outrageously funny as I want on any subject I want’, zei hij in een persverklaring na zijn gedwongen vertrek bij Breitbart. Momenteel zijn er een tour, een eigen mediakanaal en een autobiografie in de maak.

Yiannopoulos is een nar, een provocateur bij wie aandacht uiteindelijk boven de inhoud gaat. Dit in tegenstelling tot Baudet die zijn dromen over een zuiver wit-patriarchale samenleving nu ook in de Tweede Kamer te gelde hoopt te maken. En toch lijken de twee mannen op elkaar. Beiden zijn ijdel, gesoigneerd en decadent. Terwijl Baudet zich ooit tijdens een fotosessie bevallig over een piano drapeerde, tooit Yiannopoulos zich geregeld met parelkettingen. Een mannenrechtenactivist zou het zomaar verwijfd kunnen noemen.

De uitgedragen mannelijkheid van Baudet en Yiannopoulos is dan ook geen ruwe bolster, blanke pit. Eerder doet het denken aan Patrick Bateman, de protagonist uit Bret Easton Ellis’ roman American Psycho, een man die geobsedeerd was door uiterlijkheden en zo als het ware de belichaming vormde van een verwoestend nihilistisch consumentisme.

Nu is een jongen met parelkettingen om zijn nek op zich niet ver verwijderd van een jongen die make-up draagt. En toch wordt de ene beschouwd als een voorvechter van mannen en de andere als een aanval erop. Het verschil zit ’m dan ook in het verhaal dat beiden vertellen. Waar de jongen met make-up een winnaar is – het is hem gelukt grenzen te doorbreken, zichzelf te uiten en volgens CoverGirls’ begeleidende persbericht zelfs te herdefiniëren wat schoonheid is – presenteert de jongen met parelkettingen zich als verliezer, een slachtoffer. En het is precies dat slachtofferschap waarin voor mannenrechtenactivisten de aantrekkingskracht schuilt.

‘They are a group who define themselves by their powerlessness, by being trapped into defeat’, schrijft auteur, kunstenaar en game-ontwikkelaar Dale Beran in 4chan: The Skeleton Key to the Rise of Trump. In dit artikel op Medium schetst hij de wereld van 4Chan, een website die in de afgelopen jaren spectaculair groeide en inmiddels beschouwd kan worden als het hart van de manosphere. Dit is de plek waar de meme werd uitgevonden, waar Anonymous werd geboren en waar Gamergate begon. Lange tijd bleven de bezoekers onzichtbaar, hun belangrijkste regel haalden ze uit Chuck Palahniuks cultboek Fight Club: ‘Don’t talk about 4Chan.’

Volgens Beran zijn het allemaal eenzame jongensmannen zonder vriendin of goede baan, zelfverklaarde nerds en losers. Misschien hoopten ze ooit op een betere toekomst, maar inmiddels weten ze dat die niet gaat komen. Voor hen is alles een grap, of zoals ze het zelf zeggen for the lulz. Bij gebrek aan perspectieven verbergen ze zich achter een schild van ongevoeligheid. Ze zijn verveeld, nihilistisch en anarchistisch en erkennen maar één recht: het recht om te doen en zeggen wat ze willen, te beledigen en te haten. Ze hebben zich teruggetrokken uit de echte wereld in een virtueel bestaan van games, televisie en internet.

Anders dan de generaties voor hen, de boze witte mannen die door globalisering en een veranderende samenleving werkelijk iets verloren zijn, hun banen, hun gezin, aanzien en macht, hebben deze jongens nooit iets gehad. Ze weten dat de Amerikaanse Droom een lege belofte is, slechts een reclame. Ze verlangen niet terug naar de mythologische jaren vijftig, toen de vrouw volgens de overlevering nog aan het aanrecht stond, noch verder terug naar de oertijd (een tijd die in de collectieve verbeelding altijd opvallend veel gelijkenissen met de jaren vijftig vertoont). Deze jongensmannen voelen zich niet ingehaald door de moderniteit, zoals sommige oudere witte mannen, ze zijn de moderniteit – ademen en bloeden het. Als een heel leger Patrick Batemans.

En toch stemden ook zij massaal op Trump en zijn belofte van een terugkeer naar betere tijden. Ze deden het alleen niet uit idealisme, maar for the lulz. Als een ridiculisering van al die brave burgers, de feministes, de kunstenaars en de snowflakes die nog wel denken dat het beter kan. Het is niet dat de jongensmannen Trump geloven, ze geloven helemaal nergens meer in. Ze weten dat the system is rigged. En juist daarom hielpen ze een incompetente, inconsistente brulaap aan de macht. ‘Support for Trump is an acknowledgement that the promise is empty’, aldus Beran.

Dat de enige winnaar daarbij Trump zelf is, begrijpen de 4Chan’ers ook wel. Trump gaat het leven van zijn stemmers niet beter maken, net zo min als Wilders, Baudet of Le Pen dat gaat doen. Ze begrijpen ook dat mannenrechtenactivisten Milo Yiannopoulos en Roosh V onzekere jongens niet aan een vriendin zullen helpen. Wat deze uitbaters van giftige mannelijkheid vooral doen is hun eigen zakken vullen. Via zijn webshop verkoopt Roosh V boeken met titels als 30 Bangs (dertig korte verhalen over hoe hij verschillende wijven het bed in kreeg) en Don’t Bang Latvia (want geen aardige wijven).

Logged
ToriMod
Moderator
MamjoDon
*****
Offline Offline

Posts: 10541



« Reply #2 on: 24-04-2017, 06:17:03 - GMT-1 »
Reply with quoteQuote

In de webshop van Yiannopoulos zijn T-shirts en mokken te koop met ‘Feminism is cancer’ erop. Tot vorige maand had hij een contract voor zijn autobiografie op zak van 250.000 dollar. Dat contract is inmiddels ingetrokken, maar volgens eigen zeggen heeft hij al weer een nieuwe uitgever gevonden. Hij is nog steeds een goed betaald spreker op universiteiten. Om over de potentiële winsten voor politici maar te zwijgen.
‘Ik ben de zingende en dansende shit van deze wereld. Ik ben het giftige afvalproduct van Gods schepping’

In een recent artikel in The Observer beschrijft reclameman en schrijver van het boek Trust Me, I’m Lying Ryan Holiday hoe het werkt. De beste manier om jonge jongens iets te verkopen, stelt hij, is door te doen alsof ze het niet mogen hebben. Alsof iemand – vrouwen, ‘policors’ of snowflakes – het ze verbiedt.

Toen Holiday ooit een campagne moest bedenken voor een film en boek van blogger Tucker Max verspreidden hij en zijn team daarom een zo provocerend mogelijke poster (iets met verkrachting), om vervolgens zelf het protest ertegen te organiseren. Anoniem schreven ze woedende mails naar universiteiten en gemeenten, oproepend tot een boycot, bekladden ze hun eigen posters met feministische leuzen en verspreidden ze persberichten over de verderfelijke Tucker Max. Het grootste effect werd bereikt in Chicago, daar besloot de gemeenteraad na klachten van Holiday’s team de posters uiteindelijk te verbieden. Waarna Holiday in de pers moord en brand schreeuwde over deze schandelijke inperking van de vrijheid van meningsuiting.

Toen de campagne er eenmaal op zat stond het boek boven aan The New York Times-bestsellerlijst, reisde Tucker Max het land door met een collegetour en had de film miljoenen opgebracht.

Woede is handel. Identiteitspolitiek is handel, uitgevent door slimme marktkoopmannen. En daarbij is het heus niet alleen giftige mannelijkheid die wordt verkocht. Hetzelfde gebeurt aan de andere kant van het spectrum, bij de grootste vijand van de mannenrechtenbeweging, het feminisme. Momenteel verkoopt Dior T-shirts van vijfhonderd dollar met daarop de tekst We should all be feminists. Vorig jaar stuurde Chanel modellen de catwalk op met megafoons en zogenaamd zelf geknutselde emancipatoire protestborden. Dit is geen activisme, maar het aanboren van nieuwe doelgroepen.

Op dezelfde manier zou het mooi zijn om te denken dat CoverGirl en Maybelline werkelijk strijden voor een gendervrije wereld, maar ondertussen ligt er natuurlijk ook een verdubbeling van de afzetmarkt in het verschiet wanneer ook jongens make-up gaan dragen. De ophef van giftige mannen is daarbij alleen maar gratis reclame.

Het is zoals Gavin McInnes al stelde: de commercie heeft de counter culture ontdekt. En als dat ergens duidelijk wordt, is het inderdaad bij Vice. Dit is een bedrijf dat zijn geld verdient door grote bedrijven te adviseren over product placement en sociale-mediacampagnes en ze te koppelen aan zogenaamde social influencers. Daarbij is de site, vol gratis content over (samenvattend) queer culture, vooral een marketingcampagne naar hun klanten toe, een manier waarop Vice laat zien dat ze weten wat er in de samenleving speelt. Hoe meer bezoekers de site trekt, hoe hoger de prijs van Vice’s advies. Aandeelhouders als Rupert Murdoch kan de inhoud van die site dan ook weinig schelen.

Uiteindelijk zijn we allemaal consumenten, wat onze politieke, seksuele of religieuze voorkeur ook is.

Ook Dale Beran beschrijft in zijn artikel hoezeer de bezoekers van 4Chan en de door hen gehate linkse elite van hipsters, kunstenaars en snowflakes in feite op elkaar lijken. Beide, zo stelt hij, leven aan de rand van de economie, vaak onder de armoedegrens, waar ze worden uitgebuit met flexcontracten, gebukt gaan onder schulden en in kelders of bij hun ouders wonen omdat huren en huizenprijzen inmiddels de pan uit zijn gerezen. (Een gegeven waar inmiddels iedereen de dupe van is. In een artikel op de site van The Guardian kwamen onlangs softwareontwikkelaars uit Silicon Valley aan het woord die zich ondanks een salaris van tussen de honderd- en zevenhonderdduizend dollar per jaar dankzij vastgoedspeculanten geen betaalbare woning meer kunnen veroorloven in de buurt van hun werk. De prijs van een bed in een kamer die gedeeld wordt met vijf anderen is inmiddels elfhonderd dollar.) Het verschil, aldus Beran, is alleen dat hipsters een oplossing hebben gevonden door zich te verenigen in woongroepen en coöperaties en een geloof in de zogenaamde deeleconomie.

Misschien hebben de mannenrechtenactivisten het wel beter begrepen. Doorgaans zijn het seksisten en vaak ook racisten die zowel online als offline slachtoffers maken, zeker nu Trump aan de macht is. Maar tegelijkertijd tonen de giftige jongensmannen als die van 4Chan als geen ander aan hoe rot het systeem werkelijk is. Juist door het spel mee te spelen en door te trekken tot haar uiterste consequentie. Ze gebruiken popculturele referenties uit de entertainmentindustrie – The Matrix, Fight Club – of de giftige man par excellence Steve Bannon, de hoogste adviseur van Trump, die zichzelf vergeleek met Darth Vader uit Star Wars, en maken er een spiegel van.

Ze werpen vrouwen de waarden die in de hedendaagse samenleving als heilig worden beschouwd, een samenleving die natuurlijk allesbehalve feminien is maar juist zeer giftig-mannelijk met haar nadruk op prestatie en succes, in het gezicht. Ze verkiezen politici die bij uitstek ondemocratisch zijn, omdat er inhoudelijk ook nauwelijks iets te kiezen valt. Ze voeren een show op, verkopen zichzelf, omdat je in de huidige mediacratie waarin clickbait regeert alleen zo nog aandacht genereert.

Ze zijn geen niche, maar een echo van de samenleving als geheel. Geen storm troopers, maar een rimpeling van een offline wereld waarin de burger/stemmer/consument murw geslagen op zijn Ikea-bank hangt, om Fight Club aan te halen, overspoeld als hij wordt door commercie. ‘Ik ben de zingende en dansende shit van deze wereld’, zegt een van de Fight Club-leden in het boek. ‘Ik ben het giftige afvalproduct van Gods schepping.’ Voor wie niet in God gelooft is dat vooral het giftige afvalproduct van een ideologische schepping. Van een wereld waarin alles in de uitverkoop is gedaan en politiek, journalistiek en zelfs het persoonlijke leven verworden zijn tot entertainment. In deze wereld werden de meest wezenlijke zaken al veel langer gedegradeerd tot iets for the lulz. De giftige mannen zijn daar enkel het uithangbord van.

https://www.groene.nl/artikel/in-de-manosphere
Logged
ToriMod
Moderator
MamjoDon
*****
Offline Offline

Posts: 10541



« Reply #3 on: 13-05-2017, 04:23:14 - GMT-1 »
Reply with quoteQuote



De èchte man, bestaat die? Is hij stoer of zacht, spraakzaam of introvert, betrokken of egoïstisch, metro of macho? Theatermaker Lucas De Man doet zijn achternaam eer aan en onderzoekt de veelzijdigheid van ‘de man’ in zijn nieuwe voorstelling.

Als kind zat hij op ballet én vechtsport, vertelt Lucas de Man. “Samen met mijn broertjes speelde ik met jurken en geweren. Het maakte allemaal niet uit. Tot jaren later twee van mijn beste vriendinnen werden verkracht en alle onschuld verdween: mannen waren in mijn ogen de bron van het kwaad.”

De Man spuwt zijn woorden bijna letterlijk richting de vrijwel lege tribune. Hij is nog druk bezig met repeteren voor zijn nieuwe voorstelling ‘De Man is Lam’, waarmee hij inmiddels door het land trekt. Zijn verhaal moet passen bij de videobeelden die op de semi-transparante, beweegbare schermen achter hem geprojecteerd worden, maar ook bij de radio-interviews die in de voorstelling te horen zijn. Zo wil hij een veelzijdig portret van hedendaagse mannelijkheid schetsen. Een zoektocht naar De Man.

Als het pauze is tijdens de repetitie, ontvlucht hij de donkere theaterzaal en neemt plaats op een bankje in de lentezon. Zonder shirt, alleen gekleed in een zwart hemd. De Man’s bleke, gespierde armen kunnen wel wat zon gebruiken. Maar gêne kent hij niet en van een tikje macho is hij niet vies. “Het is waar, ik ben een alfamannetje,” geeft hij breed lachend toe. “Testosteron in een flesje. Maar dat betekent niet dat ik al die andere kanten niet heb.”
Kickboksscholen

Lucas De Man is een snelle en associatieve prater, een verbinder, iemand die honderd projecten tegelijk doet. Hij laat zich niet makkelijk in een hokje plaatsen. “Dat is echt het eeuwige probleem,” zegt hij desgevraagd, “mensen houden van hokjes. Ik vecht daartegen maar ik doe het zelf vaak ook. Maar echt: pas samen met andere mensen die andere dingen kunnen en anders denken, van hen te leren, word je geconfronteerd met je eigen beperkingen en word je uitgedaagd.”

De theatermaker zoekt daarom ook altijd actief naar nieuw publiek, ditmaal bijvoorbeeld in kickboks-scholen. Mensen iets anders geven dan ze verwachten, dat is een van de belangrijkste dingen waaruit De Man zijn bevlogenheid put.

Na zijn vorige solo over het grote Europa vond hij het thema van de mannelijke identiteitscrisis urgent genoeg om een voorstelling over te maken. Een onderwerp waar vaak een beetje lacherig over wordt gedaan. Dat toont meteen al aan dat er een probleem is, aldus De Man. Vrouwenemancipatie wordt serieus genomen, minderhedenemancipatie ook. Maar als die groepen wel moeten emanciperen en mannen niet, dan hou je het probleem in stand, stelt hij.

De geschiedenis is altijd vanuit het mannelijke perspectief beschreven, simpelweg omdat zij de dominante sekse zijn, legt hij uit. Vanuit die machtspositie is er geen ruimte voor reflectie op je eigen tekortkomingen.

“Wij mannen zijn ‘de goeien’, vrouwen en minderheden de zwakken. Daarom maken wij dat jullie”, hij wijst naar de interviewster, “voor je vrijheden moeten vechten. Dat is toch raar? Emancipatie wil zeggen dat je mag zijn wie je bent. Nou, mannen mogen in deze maatschappij niet zichzelf zijn. Ze worden in een keurslijf gepropt: zo hoor je je te gedragen. En als je daar tegenin gaat ben je of gay of een bitch, een loser of alternatief. Ik wil ook een rok kunnen dragen zonder dat het vrouwelijk is. Mannen moeten potverdikkie opkomen voor hun kracht en hun kwetsbaarheid.”
Verwarrend

De repetitie is weer in volle gang en De Man richt zich tot zijn niet-aanwezige publiek. “Pijpen is het symbool voor de onderdrukte vrouw”, vertelt hij stellig. Zijn personage, de toneel-Lucas, ging jarenlang door het leven met deze overtuiging. Dat was zo gegroeid door verhalen van vriendinnen, die klaagden over de denigrerende neerwaartse duwbeweging die mannen vaak maken als ze met een vrouw zoenen en meer willen.

Tot hij verliefd werd en zijn super-geëmancipeerde vrouwenstudies studerende vriendin hem toebeet: “Je bent veel te lief. Je neemt me nooit echt. Als ik je pijp, dan is dat omdat ik dat wil. Je bent een levende vibrator.” Auw. Ziehier de verwarrende leefwereld van de man in een notendop. Wil je respectvol zijn dan ben je te soft, maar agressie wordt ook niet meer geaccepteerd. Wat blijft er dan over?

Verder Lezen : https://www.trouw.nl/cultuur/mannen-mogen-niet-zichzelf-zijn~aef3a1c8/
Logged
ToriMod
Moderator
MamjoDon
*****
Offline Offline

Posts: 10541



« Reply #4 on: 28-05-2017, 17:28:22 - GMT-1 »
Reply with quoteQuote

De reetgate met GeenStijl, Katja’s kont tegen seksisme en Mees die boos wegliep uit een radioprogramma. De eeuwige strijd tussen mannen en vrouwen is weer actueler dan ooit. Stella Bergsma vindt het maar saai en achterhaald. Hoe kan er nou ooit vrede op aarde komen als het tussen de seksen al niet lukt? Daarom schreef ze een verbindende brief.

“Lieve mannen,

Lieve, lieve mannen. Met jullie haren, jullie armen, jullie schitterende schouders, soms gebeeldhouwde torso’s en jullie diepe stemmen. Met jullie mooie woorden, jullie kunst, jullie muziek. Jullie trots, jullie werk, jullie wereld. Hier spreekt Stella Bergsma, woordkotster, briefbreister, borrelbefster, feminist fatale. Dat laatste alleen als het uitkomt, hoor. Op een conferentie over emancipatie laat ik me dat etiket graag opplakken om het vervolgens op Twitter met ferme kracht los te rukken en van me af te smijten. ‘Feminisme? Nooit van gehoord,’ roep ik daar. En van harte. Hoe ik mezelf noem heeft namelijk geen enkele invloed op mijn denkbeelden, dus je m’en fucking fous. Totaal geen feministe, ik.

Je hebt een ander voor ogen. Je moet bij Asha, Sasha en alle Elma’s wezen. Ik gooi zo mijn zusters onder de bus. Net zo makkelijk. Anders moet ik namelijk de hele dag over de islam discussiëren met woedende anonieme eieren. En dat ben ik zo spuugzat, dat ik nog liever in een moskee naar Mekka ga mekkeren. Ik heb echt zoveel betere dingen te doen met mijn tijd.

Jullie deze brief schrijven, bijvoorbeeld. Als feministe. Dat ben ik namelijk enorm. Dat is me gevraagd en ik krijg er geld voor. Opportunisme voor elke gelegenheid. Ik ben überfeministe. De feministigste feministe die er is en ik wil me verbinden. Met jullie. Jullie mannen. Zoveel mogelijk. Het liefst allemaal. Handenvol, landenvol mannen en ik. Jullie en ik in een stevige verbinding. Een legering.  Een brug, een ontmoeting. In grote kring met jullie om de wereld. Die mooie, grote handen pakken. Die zware stemmen horen bulderen. En dansen, dansen met zijn allen. Ik maak geen grappen. Ik ben echt gek op jullie allemaal. Groot, klein, dik, dun. Macho metro, hipster, punk. Zakenman, sporter, kunstenaar, junk. Van alpha- tot omegaman. Ik houd er zoveel van.

Stuk voor stuk vind ik jullie schitterend. Prachtige penii op pootjes. Met praatjes vaak. Enorme praatjes, maar die vind ik meestal ook heel mooi. Hadden vrouwen maar zulke babbels. Hadden ze maar een tiende van jullie zelfvertrouwen, jullie moed en vooral jullie schijt. Ik bewonder jullie echt, kijk tegen jullie op. Hoe jullie jezelf durven te zijn. Je niets aantrekken van wat anderen van jullie vinden of over jullie zeggen. Hoe jullie jezelf en elkaar feliciteren. Hoe jullie met elkaar omgaan. Ik vind jullie wereld oprecht leuker en jullie maken de mijne beter.

Soms komt mij ter ore dat jullie denken overal de schuld van te krijgen. Van het patriarchaat, van de onderdrukking en voor de witte exemplaren van jullie: van racisme. Maar dat is onzin. Dat is niet jullie schuld. Zo eenvoudig zijn dingen nooit en dingen zijn nooit eenvoudig.  Niemand is de schuld, er bestaat geen schuld. Er bestaan aanleidingen, oorzaken en vaak schier onontwarbare redenen en systemen.
Onopgeloste problemen

En who cares ook? Ik vind dat zo’n infantiele neiging van mensen. De schuldige aanwijzen. Berbertje moet hangen. En dan? Is dan alles beter? Welnee. Zijn de problemen dan opgelost? Not even close. De toekomst, daar gaat het tenslotte om. Daar dansen we toch naartoe met zijn allen?

Dus, mannen, kerels, snuiters, gozers, binken, heren.  Brogers, mijnheren, peren. Vaders, broers, ooms, zoons, vrienden. Ik wilde jullie even eren in deze brief. In het testosteronnetje zetten. Jullie een goed gevoel geven en zeggen dat jullie het prima doen. Een zogezegd hart onder de piem. Sommigen van jullie zijn natuurlijk klootzakken, maar sommige mensen zijn nou eenmaal klootzakken. De meesten van jullie zijn lief, tof en zo stoer als ik zou willen zijn. Zo doortastend en onaantastbaar. Ik leer heel veel van jullie.

Over hoe je om moet gaan met kritiek. Hoe je moet vechten en niet zeiken. Hoe je altijd je eigen gang moet gaan, in jezelf moet geloven en niet de hele dag voor de spiegel om je kont moet jammeren. Hoe je dingen kunt doen in plaats van alleen maar te zijn. Hoe je bergen kunt verzetten in de tijd die je anders aan het harsen van je benen besteedt en hoe je mensen van repliek dient en hoe je met je eigen lichaam omgaat. Eerlijk gezegd heb ik mijn beste feminisme van mannen geleerd.

Ik ben niet kwaad op jullie, ik neem jullie niets kwalijk. Ik vind jullie lief, kwetsbaar, feilbaar en dapper. Ik weet dat het leven ook niet makkelijk is voor jullie. Dat je heel wat moet overwinnen om zo te zijn als jullie. Een kusje van mij aan jullie, lieve mannen. Jullie zijn tenslotte ook maar mensen.

P.S. Op Twitter ontken ik alles.”

http://www.hpdetijd.nl/2017-05-27/brief-aan-alle-mannen/
Logged
ToriMod
Moderator
MamjoDon
*****
Offline Offline

Posts: 10541



« Reply #5 on: 28-05-2017, 17:30:57 - GMT-1 »
Reply with quoteQuote

Lieve Stella, sinds je me interviewde voor VK Magazine hebben we het er vaak over gehad: feminisme, seksisme, en hoe we het een beetje leuk kunnen houden. Ik hou van vrouwen, jij van mannen. Zoals je schreef in je Brief aan alle mannen, wil je een manvriendelijke, ja mannenminnende feminist zijn, want “De meeste van jullie zijn lief, tof en zo stoer als ik zou willen zijn.”

Zo gaf jij ons mannen een hoognodige aai over de bol. Want wij hebben er ook wel eens genoeg van om telkens te worden neergezet als mansplainende onderdrukkers en seksistische rukkers.

Had je het trouwens gehoord, Stella? Powerfeministe Heleen Mees verliet de bus van Rob Oudkerks radioprogramma Kwesties tijdens een debat over seksisme. Nogal een laffe actie, vond ik. Tegelijk zag ik er ook een mooie symboliek in: ik denk dat wij met elkaar, mannen en vrouwen, in een bus zitten – en als het even kan moeten proberen allemaal aan boord te blijven.
Verdrukking

Dat zal nog niet zo makkelijk gaan, want de man is hard op weg het nieuwe zwakke geslacht te worden. Ja, de vrouw is aan een onstuitbare opmars begonnen, de man raakt steeds verder in de verdrukking.

Zij staat met een stralende lach achter de balie van haar eigen apotheek, rijdt van haar yogales naar haar eigen advocatenkantoor; hij zit een potje te rukken op GeenStijl, trapt tegen een bierblikje op straat. In deze postindustriële samenleving hebben zijn fysieke kracht, balvaardigheid, testosteron en flauwe grappen geen functie. Vrouwen zorgen beter voor zichzelf en streven de man voorbij, die steeds gefrustreerder zal raken. Stella, wat denk jij: hoe kunnen we een oorlog tussen de seksen vermijden?

Misschien moeten we ermee beginnen elkaars seksualiteit te respecteren. Daarom was ik blij met je stuk over dickshamen. “Door alles seksistisch te noemen,” schreef je, “problematiseer je ook de gewone geilheid van mannen.”

Vloeken in de feministische kerk

Goed zo, even vloeken in de feministische kerk. Ik heb als man met een zogenaamd ‘losbandig seksleven’ al vaak met dickshamen te maken gehad. Alsof je als man met veel seks alleen maar je lul achterna loopt en vrouwen niet met respect kunt behandelen – het is het aloude cliché van de Don Juan die vrouwen liefde belooft terwijl hij alleen seks wil.

Een achterhaald schema, want we leven in 2017 en zijn aan een tweede seksuele revolutie begonnen, waarbij vrouwen en mannen elkaar versieren, online en offline. Een nieuw tijdperk van vrije liefde, waarin de vrouw méér dan ooit seksueel bevrijd is. Het klassieke etiket van rokkenjager mag dus tegelijk met dat van slet de deur uit.

Mooi dat jij die de term sletvrees bedacht nu het paalschamen agendeert, al vrees ik dat het geen nieuwe hit gaat worden. Niemand heeft medelijden met mannen die veel neuken – en al helemaal niet met de gefrustreerde mannen van GeenStijl die juist weer te weinig te neuken hebben!

Daar komt bij dat de zaak van de man in een kwaad daglicht wordt gesteld door de dubieuze heren van de men’s rights movement, pick-up artists en types als Johan Derksen.
Dickshaming

Dickshaming, lach er maar om. Op Amerikaanse studentencampussen, hoorde ik laatst van een antropoloog die dat onderzocht heeft, wordt flink geroddeld over mannen met een kleine of die hem niet omhoog kregen.

Een twitteraar trekt het nog breder. Dickshamen gaat niet over een kleine penis, zegt hij, maar om het beschamen van een man voor mannelijk gedrag: ‘#DickShaming is the polar opposite of slut shaming, women want to condemn us for acting like men.’

De man zit in een spagaat. Nu eens wordt zijn seksualiteit bespot of ingeperkt, dan weer wordt grote viriliteit van hem verwacht – net hoe het de vrouw uitkomt.

Ondertussen worden de succesvolle supervrouwen van nu steeds kritischer. Ze willen alleen aandacht van leuke mannen. Maar als zij straks alleen nog met Ryan Gosling en zijn lookalikes naar bed willen, zitten we wel met een hele hoop fappende mannen opgescheept.
Opblaaspoppen

Las laatst een stuk over mannen met opblaaspoppen. “Mijn vrouw weet het niet,” zei een van die mannen, “maar als ze erachter komt is het misschien wel goed. Ziet ze dat het consequenties heeft dat ze al zes jaar geen seks meer met me wil.”

Laten we een feminisme ontwerpen dat de mannelijke seksualiteit in de bek durft te kijken.

Ach Stella, ik stel me soms voor: een toekomst (of een aflevering van Black Mirror) waarin de mensheid collectief besloten heeft om alle mannen hetzij door genetische modificatie hetzij medicatie te veranderen in wezens die alleen nog functioneel geil zijn. Als het op voortplanten of prettige, wederzijdse seks met een vrouw aankomt, dan mogen ze steigeren. Maar de rest van de tijd zijn ze zo mak als een lammetje.

Ze roepen niks naar voorbijfietsende meisjes in korte rokjes, dus eindelijk kunnen vrouwen in hotpants of op hoge hakken over straat zonder daarmee enig effect op mannen te bereiken. Hoera!

Lieve Stella, ik ga afronden. De samenleving feminiseert, de man zit in een crisis. Er worden boeken over vol geschreven. Tim Samuels, Waar is mijn speer. Het onbehagen van de man door Dylan van Rijsbergen. De karakterman van Stephan van Duin en Jop de Vrieze. The End of Men van Hanna Rosin.

Misschien wordt het tijd voor een feminisme dat zich ook hierover buigt: als mannen precies doen wat vrouwen willen, hoe moet het dan verder met de man? Als je daar niet over na wilt denken, ben je als een powerfeministe die de bus uitstapt.

Weet jij het antwoord misschien, Stella? Dan krijg je van mij vijf reten. Vijf mooie blote mannenreten.

Colin van Heezik (1977) is cultuurjournalist en schrijver.

http://www.hpdetijd.nl/2017-05-28/mannen-stella-bergsma-dickshaming/
Logged
Pages: [1]   Go Up
  Reply  |  Print  
 
Jump to: